Historia zapisana w kartach tarota. Christian Dior i świat wróżek

Wygląda to jak kolejny wielki pokaz haute couture. Ale tym razem nikt nie wypatruje finałowej sukni. Christian Dior żegnany jest tak, jakby za chwilę miał wyjść i ukłonić się publiczności. Jest 27 października 1957 roku, a Paryż opłakuje swojego mistrza. Każdy wygląda, jakby wciąż nie dowierzał — przecież miał dopiero 52 lata.

Kilka tygodni wcześniej Madame Delahaye, wróżka Diora, błagała go, żeby nie wyjeżdżał. Widziała w kartach złe znaki. „Niech pan tam nie jedzie” — powtarzała. Dior słuchał jej przez całe życie. Konsultował najmniejsze decyzje. Tym razem zrobił inaczej.

Wiara Diora we wróżby, przesądy i amulety nie pojawiła się nagle w dorosłym życiu. Wyrosła z dzieciństwa. To babcia jako pierwsza małemu Christianowi opowiadała o gwiazdach, których nazwy znała na pamięć. Sama wierzyła w znaki, karty i przepowiednie.

W 1919 roku, na kiermaszu dobroczynnym, czternastoletni Dior usłyszał pierwszą wróżbę: „Będziesz bez pieniędzy, jednak dzięki temu, że kobiety ci sprzyjają, odniesiesz sukces. Będziesz z nich czerpał ogromne zyski i odbędziesz wiele morskich podróży.” Nic nie rozumiał, a jednak zapamiętał wszystko — słowo w słowo.

Kiedy w czasie drugiej wojny światowej gestapo aresztowało jego ukochaną siostrę Catherine, Dior przez rok nie miał o niej żadnych wiadomości. Jedynym źródłem nadziei były słowa wróżki, która uparcie powtarzała mu, że wróci z obozu koncentracyjnego. Przepowiednia się sprawdziła. Catherine pojawiła się w Paryżu w maju 1945 roku.

Dla Diora był to moment, który utwierdził go, że świat znaków naprawdę istnieje. Po wojnie już nigdy nie podejmował ważnych decyzji bez wsparcia wróżek.

O Madame Delahaye wiadomo niewiele. Żadne źródła nie zdradzają jej imienia ani tego, w jaki sposób poznała się z Diorem. Można pomyśleć, że nie istniała i była wytworem wyobraźni Christiana. Na szczęście zachowało się zdjęcie.

Stoją obok siebie na tle koła astrologicznego. Dior jak zawsze elegancki, w idealnie skrojonym garniturze, trzyma pod rękę Madame Delahaye i coś zawzięcie jej tłumaczy. Ona z lekkim uśmiechem i dłońmi splecionymi patrzy w kierunku, który wskazał jej Dior — jak ktoś, kto wie więcej, niż mówi.

Przy Madame Delahaye Dior był spokojniejszy. W jej kartach znajdował potwierdzenie, czy idzie właściwą drogą. Gdy Marcel Boussac zaproponował mu finansowanie własnego domu mody, Dior był zagubiony. Negocjacje szły dobrze, ale w pewnym momencie spanikował. Wysłał telegram, że rezygnuje. Był bliski porzucenia wszystkiego, ale jednak poszedł do Madame Delahaye.

Wróżka jak zawsze w kartach widziała więcej. „Zgódź się! Musisz stworzyć dom mody Christian Dior!” — powiedziała. Dior wierzył jej jak nikomu innemu, ale potrzebował jeszcze jednego potwierdzenia. Jego przyjaciółka Raymonde Zehnacker poszła do innej wróżki, która oznajmiła, że dom Diora zrewolucjonizuje modę. To była kropka nad i. Dior wrócił do negocjacji, podpisał umowę, a już w lutym 1947 roku świat miał zobaczyć jego pierwszą kolekcję „New Look”.

Noc przed debiutem trwała bez końca. Malarze kończyli malować ściany, a salon dekorowano bukietami kwiatów. O świcie w atelier panował nadal chaos. Kiedy tapicer wbijał ostatni gwóźdź, na schodach avenue Montaigne 30 pojawili się goście. Dior nie mógł uwierzyć, że wszystko zadziałało się dokładnie tak, jak przepowiedziała mu Madame Delahaye. Pierwszy gość wszedł wraz z ostatnim uderzeniem młotka.

Gdy dom mody Dior rósł, rosła też potrzeba Christiana konsultowania najmniejszych decyzji z Madame Delahaye. Pojawiała się u niego nawet kilka razy w tygodniu. Wskazywała mu pomyślne daty, w które miał organizować pokazy mody. Prezentacja kolekcji nigdy nie mogła odbyć się w nieparzyste dni, które według Diora przynosiły nieszczęście. Dochodziło nawet do sytuacji, że stawiała mu karty, kiedy chciał zatrudnić nową florystkę.

Dior był człowiekiem biznesu, znał ten świat od podszewki, ale z drugiej strony wiara w przesądy stała się jego drugą naturą. Miał swoje ulubione talizmany, które zawsze musiał mieć przy sobie. Nie rozstawał się z czterolistną koniczyną, łodyżką konwalii, złotą monetą, kawałkiem drewna i ukochaną pięcioramienną gwiazdą. Gdy wszedł po raz pierwszy do pracowni, położył ją na stole jak znak, że zaczyna nowy rozdział.

Tak wyglądał świat Diora — mieszanina rzemiosła i wiary w los, który coś podpowiada.

Pod koniec dziesiątego roku istnienia domu mody Dior wyglądał jak człowiek, który przepracował tam dwie dekady. Firma rosła w zastraszającym tempie, a kolejne obowiązki mnożyły się. Zmęczenie stało się jego codziennością. Przybrał na wadze. Zaczęły się problemy z sercem.

Po sukcesie kolekcji wiosna–lato 1957 zdecydował, że musi się podleczyć i wrócić do formy. Wyjazd do Włoch miał być niewinną przerwą. Trochę więcej spacerów i ciszy. Jednak Madame Delahaye zobaczyła w kartach złe znaki. Prosiła, nalegała, niemal błagała, by odwołał wyjazd. Dior — być może po raz pierwszy w życiu — uznał, że musi postąpić po swojemu.

W wyjeździe do uzdrowiska Montecatini w Toskanii towarzyszyła mu Raymonde Zehnacker. Wieczorem 23 października grali w karty, po skończonej partyjce Dior udał się do swojego pokoju. Raymonde, jakby tknięta przeczuciem, zajrzała po pewnym czasie do niego. Niestety było już za późno. Znalazła go nieprzytomnego na podłodze w łazience. Kiedy lekarz dotarł, nic nie można już było zrobić.

Zawał serca zakończył historię człowieka, który wierzył w karty Madame Delahaye, w szczęśliwe gwiazdy i drobne znaki, które miały prowadzić go przez życie. Tylko dlaczego ten jeden raz postanowił wszystko zignorować?